ἀμφίτομος
ἀμφίτομος, cutting on both sides, two-edged
de doble filo
βέλεμνον
λόγχη
βουπλήξ
ἀμφί·τομος, ος, ον, à deux tranchants, Eschl. Ag. 1496 ; Eur. Hipp. 1375, El. 164 ; A. Rh. 1, 68.
Étym. ἀ. τέμνω.
ἀμφίτομος, zweischneidig, βέλεμνον Aesch. Ag. 1475 ; λόγχαι Eur. Hipp. 1375 ; ξίφος El. 164. Ebenso sp.D., z.B. Ap.Rh. 1.168 πέλεκυς.