ἀνέμπτωτος
ἀνέμπτωτος, not falling into
ἀνέμ-πτωτος, ον,
- not falling into, εἰς λύπας Pl. Def. 412c: abs., D.L. 7.117.
1 inconmovible
ἀπαθῆ τὸν σοφόν, διὰ τὸ ἀνέμπτωτον εἶναι
2 que no cae
εἰς λύπας
ἀν·έμπτωτος, ος, ον, qui ne peut tomber dans, avec εἰς et l’acc. Plat. Def. 412c ; DL. 7, 117.
Étym. ἀν-, ἐμπίπτω.
ἀνέμπτωτος, nicht hinein geratend, fallend, εἴς τι, Plat. Def. 412c ; Diog.L.