ἀνέμφατος
ἀνέμφατος, without a tinge of
ἀνέμ-φᾰτος, ον, v.l. for foreg., Procl. in Prm. l.c., cf. eund. in Ti. 3.1 and 12 D.;
- without a tinge of, Elias in Cat. 20.26: abs., lacking in expression, πλοκή, of melody without rhythm, Aristid. Quint. 1.13; λέξις Aristid. Rh. 2 p.434 S. Adv. -τως Hermog. Id. 2.10, 11, Aristid. Rh. 2pp. 434,450S.
I
1 no indicador, no revelador c. gen. obj.
ἐστ' ἂν μήθ' οἱ ἑνίζοντες ἀνέμφατον τοῦ πλήθους τὸ ἓν εἶναι βούλωνται
mientras ni los monistas quieran que el uno sea no indicador de número
2 inexpresivo
πλοκή
de una melodía sin ritmoλέξις
προσώπου κατάστασις
II adv. -ως inexpresivamente
τοῖς ὀνόμασιν ἀ. χρῆσθαι
ἀν·έμφατος, ος, ον [φᾰ] qui n’exprime pas ou n’indique pas, gén. Plut. M. 45c.
Étym. ἀν-, ἐμφαίνω.
ἀνέμφατος, ohne Aus- oder Nachdruck, προσώπου κατάστασις ἀν., nichtssagender Ausdruck des Gesichts, Plut. de aud. 8 M.