ἀνθεκτέον
ἀνθεκτέον, one must cleave to
ἀνθεκτέον,
- one must cleave to, τούτου ἀ. τοῖς ἐπιμεληταῖς Pl. R. 424b; ἀ. τῆς μέσης ἕξεως Arist. EN 1126b9: so in pl., ἀνθεκτέα ἐστὶ τῆς θαλάσσης Th. 1.93.
hay que cuidarse de c. gen.
τούτου
τῆς θαλάσσης ... ἀνθεκτέα ἐστί
hay que dedicarse a las cosas del marδῆλον οὖν ὅτι τῆς μέσης ἕξεως ἀνθεκτέον
es claro, entonces, que hay que atenerse a la disposición intermedia del alma
ἀνθεκτέον, Plat. Rsp. 424b ; Arstt. Nic. 4, 11, 14, et ἀνθεκτέα, Thc. 1, 93, vb. d’ἀντέχω.