ἀνοίκτιστος
ἀνοίκτιστος, unpitied, unmourned
ἀνοίκτιστος, ον,
- unmourned, σῶμα [Arist.] Pepl. 28.
- II Act., pitiless, Περσεφόνης θάλαμοι IG 2.3765 (Supp. p.283). Adv. -τως Antipho 1.25.
1 que no ha sido llorado
οὔνομα
2 adv. -ως implacablemente
ᾤχου ... ἀ. Φερσεφόνης θαλάμους
κἀκεῖνον ... ἀ. αὕτη ἀπώλεσεν
ἀν·οίκτιστος, ος, ον, qui n’inspire pas de pitié, Anth. App. 9, 74.
Étym. ἀν-, οἰκτίζω.
ἀνοίκτιστος, unbeklagt.
• Adv ., Antiph. 1.25.
• Adv ., Antiph. 1.25.
ἀνοίκτιστος
- unpitied, unmourned, Anth.