ἀνοίμωκτος
ἀνοίμωκτος, unlamented
ἀνοίμ-ωκτος, ον,
- unmourned, unlamented, A. Ch. 433, 511.
que no ha sido llorado
ἀνήρ
τύχη
ἀν·οίμωκτος, ος, ον, non pleuré, sur qui l’on ne gémit pas, Eschl. Ch. 433 ; τίμημα τύμβου τῆς ἀνοιμώκτου τύχης, Eschl. Ch. 511, honneur rendu à (ce) tombeau, pour réparer l’omission de la plainte funèbre.
Étym. ἀν-, οἰμώζω.
ἀνοίμωκτος, unbeklagt, Aesch. Ch. 427, 504.
ἀνοίμωκτος
a_privat., οἰμώζω
- unlamented, Aesch.