ἀντιπίπτω
ἀντιπίπτω, to fall against, resist
- collide, Arist. Pr. 915b18; fall upon, ταῖς σπείραις Plb. 3.19.5.
- 2 resist, ἀντιπῖπτον resisting body, Arist. Pr. 961b3; ἀ. τινί Act.Ap. 7.51; μηδὲν ἀντιπεσόντα without demur, UPZ 36.21 (ii B.C.); τῆς φράσεως οὐκ -ούσης A.D. Adv. 123.5; εἰ μηδὲν -πίπτει POxy. 1473.20 (iii A. D.), cf. Aët. 16.73; ἀντιπῖπτον an objection, Phlp. in Mete. 58.3; ἡ τοῦ ἀντιπίπτοντος λύσις Aps. p.238H.
- 3 of circumstances, to be adverse, τινί Plb. 16.2.1, etc.: abs., τῆς τύχης -ούσης ib. 28.2; of contrary winds, 4.44.9; tell against, conflict with (fact or theory), Phld. Sign. 8, al.
- II to fall in a contrary direction, αἱ σκιαί Str. 2.1.19.
I
1 de objetos físicos chocar c. πρός y ac., del aire interior del cuerpo humano contra los órganos Hp.VM 22
• abs. encontrar un obstáculo Arist.Pr.915b18
• de ahí part. subst. τὸ ἀντιπίπτον obstáculo
πρὸς ἀ. γὰρ ἡ πληγὴ γίνεται
• c. dat. encajar
δύο ἀγκωνίσκους τῷ στύλῳ τῷ ἑνὶ ἀντιπίπτοντας ἕτερον τῷ ἑτέρῳ
2 de pers. hacer frente, resistir c. inf.
ἐν τῷ ἀντιπίπτειν τὴν συναγωγὴν ἁγιάσαι με
al resistirse la muchedumbre a santificar mi nombreμηδὲν ἀντιπεσόντα
sin resistencia u oposición
• abs. oponerse Plu.2.929e
• c. dat. de pers. enfrentarse a, contradecir
τοῖς τραγικοῖς
• en cont. milit. atacar, caer sobre el enemigo
οἱ δὲ Ῥωμαῖοι ... ἀντέπεσαν ταῖς σπείραις καταπληκτικῶς
• tb. comportarse inconvenientemente con
ἐπειδὴ ἐνόμισεν ἕτερον αὐτῇ ἀντιπίπτειν
3 de sucesos, circunstancias, etc. ser adverso, oponerse c. dat.
τῶν μὲν κατὰ τὴν πολιορκίαν ἀντιπιπτόντων αὐτῷ
ἂν δ' ἀντιπίπτῃ τὰ τῆς τύχης
εἰ μηδὲν ἀντιπίπτει
• part. subst. τὸ ἀντιπίπτον la objeción
ἡ τοῦ ἀντιπίπτοντος λύσις
4 gram. oponerse a la regla, ser irregular
τῆς φράσεως ... οὐκ ἀντιπιπτούσης
II abs. caer en dirección contraria
αἱ σκιαί
- to fall against, resist, τινί NTest.