ἀντιπνέω
ἀντιπνέω, to be contrary
ἀντι-πνέω, of winds,
- blow against, πρός τι Arist. Pr. 940b34; ἀλλήλοις Thphr. Vent. 53: impers., ἀντιπνεῖ, διὰ τὸ ἀντιπνεῖν Arist. Mete. 370b22.
- 2 to be adverse or contrary, Ph. 1.593, Plu. Cic. 32, Luc. Nav. 7: metaph. of fortune, Plb. 25.3.9, Clitomachus ap. Stob. 4.41.29: c. dat., Luc. Tox. 7.
- 3 trans., πνεῦμα ταῖς ναυσί Plu. Par.min. 2.309b.
I intr.
1 de los vientos c. dat. o πρός y ac. soplar contra
πρὸς ὄρη
ἀλλήλοις
Ζεφύρῳ
διὰ τὸ ἀντιπνεῖν
por soplar en contraἀντιπνεύσαντος πελαγίου
habiendo soplado un viento marino contrario
2 fig. ser adverso o contrario
τὰ γὰρ ἀντιπνέοντα πολλά, βασκανία, φθόνοι ...
ὅτε δὲ πάλιν τὰ τῆς τύχης ἀντέπνευσε
II tr. c. ac. hacer soplar contra
ἡ δὲ πνεῦμα ἀντέπνευσε ταῖς ναυσί
ella (Vesta) envió un viento adverso contra las naves
ἀντι·πνέω (ao. ἀντέπνευσα)
1 souffler en sens contraire, Arstt. Probl. 26, 7 ; impers. ἀντιπνεῖ, Arstt. Meteor. 3, 1, 4, le vent est contraire ||
2 fig. être contraire ou opposé, Pol. 26, 5, 9 ; avec un dat. Luc. Tox. 7.
ἀντιπνέω, (πνέω), entgegenwehen, Plut. Cic. 32 ; übh. entgegensein, vom Schicksal, zuwider sein, Pol. 26.5. Vgl. ἀντιπλέω.
ἀντιπνέω
- of winds to be contrary, Plut., Luc.