ἀνόχευτος
ἀνόχευτος, non-copulating
ἀνόχευτος, ον,
- non-copulating, Arist. HA 546b16, al.
1 que no copula
τῶν ζῴων ... ἀνοχεύτων
2 que no ha sido cubierta
πέρδικες
ἀν·όχευτος, ος, ον, qui ne s’accouple pas, Arstt. H.A. 5, 15, 1.
Étym. ἀν-, ὀχεύω.
ἀνόχευτος, sich nicht begattend, Arist. H.A. 5.15.