ἀποδιοπομπητέον
ἀποδιοπομπητέον, one must reject with abhorrence
ἀποδιοπομπ-ητέον,
- one must reject with abhorrence, Plu. Adul. 2.73d.
hay que repudiar
ἐκεῖνα
ἀποδιοπομπητέον, vb. d’ἀποδιοπομπέομαι, Plut. M. 73d.