ἀπώμοτος
ἀπώμοτος, abjured, declared impossible on oath
ἀπώμ-οτος, ον,
- abjured, declared impossible on oath, χρημάτων ἄελπτον οὐδέν ἐστιν οὐδʼ ἀ. Archil. 74; βροτοῖσιν οὐδέν ἐστʼ ἀ. S. Ant. 388; πρᾶγμʼ ἀ. Eup. 217; οὐδὲν ἀ. οὐδὲ ἄπρακτον ποιεῖσθαι D.Chr. 4.102.
- II of persons, under oath not to do a thing, καίπερ ὢν ἀ. S. Ant. 394; κἀν ἀ. τις ᾖ Trag.Adesp. 566.
1 de cosas abjurado, jurado que no va a realizarse
χρημάτων ἄελπτον οὐδέν ἐστιν οὐδ' ἀπώμοτον
nada es inesperado ni se puede jurar imposibleπρᾶγμ' ἀ.
ἀπώμοτόν φασιν εἶναι τῷ οἴκῳ ... ὄνομα Μᾶρκον γενέσθαι
era cosa prohibida con juramento que en la casa (a nadie se le diera) el nombre de Marco
•
καρπὸς ἀ.
el fruto que se había jurado no probar, el fruto prohibido
2 de pers. que ha abjurado, que ha jurado no hacer algo
καίπερ ὢν ἀπώμοτος
aunque había jurado que no (volvería)
ἀπ·ώμοτος, ος, ον, qu’on repousse ou qu’on doit repousser avec serment, qu’on jure de ne pas faire, Soph. Ant. 390 ; particul. qu’on repousse avec serment ; qu’on déclare, sous serment, impossible, Archil. 30 ; Eup. 217 Kock ; Plat. Leg. 814a.
Étym. ἀπόμνυμι.
1. act. onder ede ontkennend, gezworen hebbend van niet:
2. pass. onder ede geloochend:
ἀπώμοτος, 1) abgeschworen ; was man durch einen Eid für unmöglich erklärt, od. nicht zu tun schwört, βροτοῖσιν οὐδέν ἐστʼ ἀπώμοτον, die Menschen sollen nichts verschwören, Soph. Ant. 384 ; vgl. Archil. frg. 30 ; Eupol. bei B.A. 441, wo es φευκτὸν καὶ ἀποίητον erklärt wird ; Plat. Legg. VII.814a.
2) der etwas abgeschworen hat, καίπερ ὢν ἀπώμοτος Soph. Ant. 390.
2) der etwas abgeschworen hat, καίπερ ὢν ἀπώμοτος Soph. Ant. 390.
ἀπώμοτος
ἀπόμνυμι
- Iabjured, declared impossible on oath, βροτοῖσιν οὐδέν ἐστʼ ἀπώμοτον Soph.
- IIof persons, under oath not to do a thing, Soph.