ἀρνητέον
ἀρνητέον, one must deny
ἀρν-ητέον,
- one must deny, Arist. Top. 160a25, Hld. 1.26.
hay que negar
op. δοτέον
τὴν πρώτην (sc. ὑπόνοιαν)
σοι καὶ τὸ ὄνομα
ἀρνητέον, vb. d’ἀρνέομαι, Arstt. Top. 8, 7 ; Hld. 1, 26.