ἀσφάδαστος
ἀσφάδαστος, without convulsion
ἀσφάδαστος [φᾰ], ον,
- without convulsion or struggle, esp. in dying, A. Ag. 1293, S. Aj. 833 (fort. -ᾳστος).
ἀ·σφάδαστος, ος, ον [φᾰ] sans convulsions, d’où sans douleur, Eschl. Ag. 1293 ; Soph. Aj. 833.
Étym. ἀ, σφαδάζω.
ἀσφάδαστος, nicht zuckend, Aesch. Ag. 1266 ; καὶ ταχὺ πέσημα, vom schnellen Tode, Soph. Aj. 820, Schol. ἀσκάριστον, σπασμὸν μὴ ἔχον.
ἀσφάδαστος
σφαδάζω
- without convulsion or struggle, of one dying, Aesch., Soph.