ἀσυστατέω
gram. no tener cohesión, no poder combinarse
ἡ ‘μὴ’ ἀπαγόρευσις μετὰ συλλογιστικοῦ ... ‘οὖν’
μῶν
τὸ εὐκτικὸν ... καὶ τὸ ὑποτακτικόν
ἀσυστατέω-ῶ [τᾰ] n’avoir pas de cohésion, Dysc. Conj. 494, 29.
Étym. ἀσύστατος.
gram. no tener cohesión, no poder combinarse
ἡ ‘μὴ’ ἀπαγόρευσις μετὰ συλλογιστικοῦ ... ‘οὖν’
μῶν
τὸ εὐκτικὸν ... καὶ τὸ ὑποτακτικόν