ἄκρις

ἄκρις, ιος, ἡ, (ἄκρος) Ep. Noun,

• hill-top, mountain peak, Hom. only in Od., always in pl., ἄκριες ἠνεμόεσσαι windy mountain tops, Od. 9.400, cf. h.Cer. 382; διʼ ἄκριας through hill-country, Od. 10.281:— sg., Περγαμίης ὑπὲρ ἄκριος Epigr.Gr. 1035.8 (Pergam.).

ἄκρις, ιος, ἡ, ion. = ἄκρα, Bergspitze, Hom. viermal, immer acc. plur. u. vierter Fuß, Od. 16.565 ἐπʼ ἄκριας ἠνεμοέσσας, 9.400 διʼ ἄκριας ἠνεμοέσσας ; διʼ ἄκριας ἔρχεαι οἶος 10.281, διʼ ἄκριας, ᾗ οἱ Ἀθήνη | πέφραδε 14.2 ; – Ap.Rh. 1.520 ; Qu.Sm. 19.332.

ἄκρις

-ιος, ἡ

[ἄκρος.]

A hill-top: ἠνεμοέσσας Od. 9.400, Od. 16.365, διʼ ἄκριας Od. 10.281, Od. 14.2.

ἄκρις , ιος (ἄκρος): mountain - top, only pl., ‘heights.’ (Od.)

ἄκρις ἄκρος

• a hill-top, Od.