ἄλεκτος
ἄλεκτος, not to be told, indescribable
ἄλεκτος, ον,
- not to be told, indescribable, Hp. Ep. 13, Pherecr. 157, Plb. 30.22.12, App. Hann. 40.
I
1 indecible, indescriptible
συμπαθείη
ἄλεκτον ἦν τὸ συμβαῖνον
σπουδὴ ἄ. ὑπὲρ τῆς νίκης
• neutr. como adv.
ἄλεκτα παθεῖν
2 indivisible Hsch.
II adv. -ως indescriptiblemente Didym.M.39.520D.
ἄ·λεκτος, ος, ον, qu’on ne peut ou qu’on ne doit pas dire, Phérécr. (Bkk. 330); Pol. 30, 13, 12, etc.
Étym. ἀ, λέγω.
ἄλεκτος, unaussprechlich, Pherecrat. B.A. 330 ; Pol. 30.13.12 u. Sp.