ἄλληκτος

ἄλληκτος (A), ον, poet. for ἄληκτος (A),

• unceasing, ceaseless, νότος Od. 12.325; ὀδύναι S. Tr. 985 (lyr.); implacable, θυμός Il. 9.636: neut. as Adv., ἄλληκτον, ἄλληκτα, Man. 3.252, 206.—So Ἀλληκτώ is restored for Ἀληκτώ (the Fury) in Luc. Trag. 6.

ἄλληκτος (B), ον,

• = ἄληκτος (B), AB 202:—Adv. ἀλληκτί, Hsch.

ἄλληκτος, = ἄληκτος, unaufhörlich, Hom. fünfmal, Od. 12.325 μῆνα δὲ πάντʼ ἄλληκτος ἄη Νότος, Il. 9.636 σοὶ δʼ ἄλληκτόν τε κακόν τε θυμὸν ἐνὶ στήθεσσι θεοὶ θέσαν ; – 2.452, 11.12, 14.152 ἄλληκτον πολεμίζειν ἠδὲ μάχεσθαι ; – ὀδύναι Soph. Trach. 981 ; oft bei alex. D.

ἄλληκτος

[ἀ-1 + ληκ-, λήγω.]

• • 1

    Unceasing, never still: ἄη νότος Od. 12.325.

    Unceasing, implacable: θυμόν Il. 9.636.

  • 2

    In neut. ἄλληκτον as adv, without intermission or pause: πολεμίζειν Il. 2.452 = Il. 11.12 = Il. 14.152.

ἄλληκτος : see ἄληκτος.

ἄλληκτος poet. for ἄληκτος, λήγω

• • Iunceasing, ceaseless, Od., Soph.
  • IIimplacable, Il.