ἄμορος
ἄμορος, unlucky, wretched
ἄμορος, ον,
- = ἄμοιρος, c. gen., τέκνων E. Med. 1395; ὠδίνων AP 7.465 (Heraclit.).
- II abs., unlucky, wretched, cj. Pors. for ἄμοιρος in S. OT 248.
1 c. gen. que carece, que no tiene
τέκνων
ὠδίνων
στεφά[νων
2 abs. infortunado S.OT 248.
ἄ·μορος, ος, ον : qui n’a pas sa part de :
1 exempt de, gén. Anth. 7, 465 ||
2 privé de, gén. Eur. Med. 1395 ||
3 malheureux, Soph. O.R. 269.
Étym. ἀ. μείρομαι.
ἄμορος, unteilhaftig, ὠδίνων Heraclid. 1 (VII.465); bei Eur. τέκνων, beraubt, Med. 1395 ; ohne cas., unglücklich, Soph. O.R. 248, nach Porsons Emend., s. ἄμμορος.
ἄμορος
poet. ἄμμορος
- I= ἄμοιρος c. gen., Eur.
- IIabsol., unlucky, wretched, Soph.