Logeion | ἄμορφος

ἄμορφ-ος, ον,

misshapen, unsightly, γυνή Hdt. 1.196; γῆρας Thgn. 1021; στολήν γʼ ἄμορφον ἀμφὶ σῶμʼ ἔχεις E. Hel. 554: metaph., μῦθος Pl. Lg. 752a: Sup. ἀμορφέστατος (as if from ἀμορφής) Hdt. l.c.: regul. Comp. -ότερος X. Smp. 8.17: Sup. -ότατος Plu. Mar. 2, etc. Adv. -φως uglily, Luc. Am. 41.
- II without form, shapeless, Pl. Ti. 51a: c. gen., ἄ. ἐκείνων ἁπασῶν τῶν ἰδεῶν without partaking of their form, ib. 50d; ἡ ὕλη τὸ ἄ. ἔχει πρὶν λαβεῖν τὴν μορφήν Arist. Ph. 191a10.
- III metaph., degrading, Pl. Lg. 855c.

I

1 deforme, feo γῆρας Mimn.5.2, γυναῖκες Hdt.1.199, παρθένος Hdt.1.196, πόσις E.Fr.909.4, γάμος E.Fr.405, Ἰησοῦς Origenes Cels.6.76, cf. X.Smp.8.17, Luc.Nec.16, Tim.27, Symp.18, λύγξ E.Fr.863, κύνες X.Cyn.3.5, ἄνθη Luc.DMort.18.2, γῆ Plu.2.158d, εἰκών Plu.2.754a, ὃς (ref. a un mal pintor) ... ἄ. σώματ' ἐξεργάζεται Gr.Naz.M.37.1220A, ὦτα Artem.1.24

• c. ac. de rel. ἀτὰρ τὸ μὲν σῶμ' οὐκ ἄμορφος εἶ E.Ba.453, τοὺς ... τὴν ὄψιν ἀμόρφους Arist.Fr.101

• c. dat. δυσχλαινίᾳ τ' ἄμορφος E.Hec.240

• c. inf. δακρύειν μὲν τὸν τετελευτηκότα ἐπιτάττειν ἢ μὴ ἄμορφον llorar al muerto no es conveniente ni ordenarlo ni prohibirlo Pl.Lg.960a

• deshonroso, vergonzoso ἕδραι Pl.Lg.855c.

2 informe, amorfo, no organizado fil. de los primeros principios, Emp.B 154, τὸ ὑποκείμενον Arist.Cael.306^b17, εἶδος Pl.Ti.51a, ἀρχαί Thphr.Metaph.14, ὕλη Ti.Locr.94a, LXX Sap.11.17, Plu.2.1003b, Heraclit.All.43, Ph.2.261

• c. gen. ἄμορφον ὂν ἐκείνων ἁπασῶν τῶν ἰδεῶν sin participar de todas sus formas Pl.Ti.50d

• subst. ἡ ὕλη καὶ] τὸ ἄ. ἔχει πρὶν λαβεῖν τὴν μορφήν Arist.Ph.191^a10

• en gener. (ἀκέφαλος μῦθος) Pl.Lg.752a, τύποι Plu.2.636c, σκιά Agatharch.7, cf. Dion.Ar.DN M.3.824B.

II adv. -ως feamente χωρὶς τῶν ἀ. προπεπτωκότων μαζῶν Luc.Am.41, πεπλασμένον μὲν ἀμόρφως Vit.Aesop.G 7.

ἄ·μορφος, ος, ον :

1 sans forme, de forme confuse, informe, Plat. Tim. 51a ; ἄ. τινος, Plat. Tim. 50d, qui ne prend pas la forme de qqe ch., qui ne participe pas à la forme de qqe ch. ||

2 difforme, laid : γυνὴ ἄ. Hdt. 1, 196, femme laide ; en parl. de choses (vieillesse, Thgn. 1021 ; vêtement, Eur. Hec. 240, Hel. 554, etc.); p. ext., au mor., déshonorant, honteux, Plat. Leg. 752a, 855c ||

Cp. -ότερος, Xén. Conv. 8, 17 ; Luc. Conv. 18, Pr. 3. Sup. -ότατος, Plut. Mar. 2 ; irrég. -έστατος (c. de *ἀμορφής) Hdt. l. c.

Étym. ἀ, μορφή.

ἄ-μορφος -ον [μορφή]
1. zonder vorm, vormeloos: ἀνόρατον εἶδός τι καὶ ἄμορφον een onzichtbaar en vormeloos soort iets Plat. Tim. 51a.
2. misvormd, lelijk.

ἄμορφος, ohne Gestalt, formlos, Plat. Tim. 50d, 51a ; gew. mißgestaltet, verunziert, δυσχλαινίᾳ ἀμ. Eur. Hec. 240 ; τὸ σῶμα οὐκ ἄμορφος εἶ, nicht häßlich, Bacch. 453 ; στολή Hel. 561 ; Plat. Legg. VI.752a ; mit αἰσχρός vrbdn Xen. Cyn. 3.3 ; oft Luc., dem καλός entgegengesetzt. Dann übertr., schimpflich, Plat. Legg. IX.855e ; turpe, bei Cic. Att. VII.8. Die regelmäßigen Kompar. und Superlat., Luc. Prom. 3 ; Xen. Symp. 8.17 ; ἀμορφέστατος Her. 1.196.

ἄμορφος μορφή

misshapen, unsightly, Hdt., Eur.: —Sup. ἀμορφέστατος (as if from ἀμορφής), Hdt.; but regul. form -ότερος, -ότατος, Xen., Plut.

Menu

Word wheel

ἄμορφος

Saved

Recent