ἄνδιχα

ἄνδῐχα, Adv., (ἀνά, δίχα)

• asunder, in twain, ἡ δʼ [κεφαλὴ] ἄνδιχα πᾶσα κεάσθη Il. 16.412; ἄνδιχα πάντα δάσασθαι 18.511; opp. ἀμμίγδην, Nic. Th. 912; far away, A.R. 4.31.
• • • 2 as Prep., c. gen., apart from, A.R. 1.908, 2.927; ἀλλήλων AP 5.4 (Stat. Flacc.):—hence ἀνδιχάζω, to be divided in opinion, of judges, IG 9(1).333 (Locr.).

ἄνδιχα, 1) auseinander, entzwei, ἡ κεφαλὴ ἄνδ. κεάσθη, Il. 16.412 ; ἄνδιχα πάντα δάσασθαι, Alles in zwei Teile teilen, 18.511 ; ἄνδ. θυμὸν ἔχειν, Hes. O. 13, zwiespältigen Sinnes sein ; abgesondert, Flacc. 3 (V.5).
2) als praepos. c. gen., ohne, Ap.Rh. 2.927 ; Antip.Sid. 73 (VII.27) u. sonst sp.D.

ἄνδιχα

[ἀν-, ἀνα- 6 + δίχα.]

• • 1

    In two, asunder: κεάσθη Il. 16.412 = Il. 20.387, Il. 16.578.

  • 2

    In halves, equally: δάσασθαι Il. 18.511, Il. 22.120.

ἄνδιχα : in twain, asunder. (Il.)

ἄνδιχα ἀνά, δίχα

• asunder, in twain, Il.