ἐγγυητός
ἐγγυητός, wedded
ἐγγυ-ητός, ή, όν, always of a wife,
- plighted, wedded, ἐγγυητὴ γυνή, opp. to an ἑταίρα, Is. 3.77, D. 59.60.
ἐγγυητός, ή, όν, donné sous caution ; seul. au fém. fiancée, Is. 45, 40 ; Dém. 1365, 18.
Étym. vb. d’ἐγγυάω.
ἐγγυητός, ή, όν, verdürgt, verlobt, stets von der Frau ; ἐγγυητή Dem. 59.60 ; Sp.; im Ggstz der ἑταίρα Isae. 3.6.
ἐγγυητός, ή, όν
ἐγγυάω
- of a wife, wedded, Dem.