ἐγκλητέος
ἐγκλητέος, to be blamed
ἐγ-κλητέος, α, ον,
- to be blamed, ἀμέλειαι Plu. Stoic.rep. 2.1051c.
- II ἐγκλητέον one must blame, τινί Plb. 4.60.9; τῇ προνοίᾳ M.Ant. 12.24.
reprensible, censurable
ὁ Δημόκριτος
ὁ Ζεύς
ἀμέλειαι
negligencias reprensibles
ἐγκλητέος, α, ον, digne d’être blâmé, Plut. M. 1051c.
Étym. vb. d’ἐγκαλέω.