ἐγκωμιαστικός
ἐγκωμιαστικός, panegyrical
ἐγκωμι-αστικός, ή, όν,
- panegyrical, Arist. Rh.Al. 1421b9, Plb. 8.11.2, Ph. 2.31; -ικόν, τό, Plu. QConv. 2.743d, Longin. 8.3, Demetr. Eloc. 120. Adv. -κῶς Poll. 4.26.
I
1 de pers. hábil para el encomio
ἥκιστα τῶν ῥητόρων οἱ περιπαθεῖς ἐγκωμιαστικοί
2 ret. encomiástico
λόγος
ἀποφάσεις αὐτοῦ περὶ Φιλίππου
τόποι
ἰδέα
λέξις
τρόποι
• neutr. subst. τὸ ἐ. encomio, género encomiástico Plu.2.743d, D.L.7.43.
II adv. -ῶς de forma encomiástica, encomiásticamente Poll.4.26,
ταῦτα διηγηματικῶς, οὐ ἐ. συνεγράψαμεν
ἐγ·κωμιαστικός, ή, όν, laudatif, louangeur, Pol. 8, 13, 2 ; 10, 24, 8 ; Plut. M. 743d ; DL. 7, 42 ; Lgn 8, 3.
Étym. ἐγκωμιάζω.
ἐγκωμιαστικός, ή, όν, zur Lobrede gehörig, lobrednerisch, ἀποφάσεις Pol. 8.13.2, τόπος 10.24.8 ; a.Sp.; τὸ ἐγκ., die Lobrede, die Classe der Lobreden, Plut. Symp. 9.14.1 und 3.
• Adv ., Poll. 4.26.
• Adv ., Poll. 4.26.