ἐκθαυμάζω
ἐκθαυμάζω, admire exceedingly
- strengthd. for θαυμάζω, Aristeas 312, D.H. Th. 34, Longin. 44.8; ἐπί τινος LXX Si. 27.23; ἐπί τινι Ev.Marc. 12.17.
1 tr. admirar extremadamente c. ac. de pers.
αὐτόν (τὸν Θουκυδίδην)
Ξενοκράτην
τὸ ... πλῆθος τοὺς ... μοναχοὺς τῆς ἀρετῆς τῶν ἔργων ἐκθαυμάζον
la muchedumbre, quedándose admirada de los monjes a causa de la virtud de sus obras
• c. ac. de cosa o abstr.
κάλλος λευκότητος ... ἐκθαυμάσει ὀφθαλμός
τὴν τοῦ νομοθέτου διάνοιαν
τὰ θνητὰ ἑαυτῶν μέρη
2 intr. admirarse extremadamente, maravillarse con vehemencia c. ἐπί y gen.
ἐπὶ τῶν λόγων σου
ἐπ' αὐτῷ (τῷ Ἰησοῦ)
Strong
**†
strengthened form of θαυμ-; to wonder greatly: Mk 12:17.†