ἐμετήριος
ἐμετήριος, an emetic
ἐμετ-ήριος, ον,
- = ἐμετικός I: ἐ. φάρμακον an emetic, Hp. Loc.Hom. 33: pl. -τήρια, τά, Aret. CD 1.3.
medic. vomitivo, emético
φάρμακον
σιτία
• subst. τὸ ἐμετήριον emético, fármaco para producir el vómito Dsc.1.56.4, Aret.CD 1.3.4.
ἐμετήριος, ος, ον, vomitif, Hpc. 419, 33 ; τὰ ἐμετήρια, Arét. Cur. m. diut. 1, 3, les vomitifs.
Étym. ἐμέω.
ἐμετήριος, Brechen erregend ; τὰ ἐμετήρια sc. φάρμακα, Brechmittel, Medic.