ἐννεάφωνος
ἐννεάφωνος, with nine voices
ἐννεᾰ-φωνος, ον,
- = foreg., σῦριγξ Theoc. 8.18.
1 de nueve sones
σῦριγξ
2 subst. τὸ ἐ. dud. nueve voces n. de un ritual consistente en sacrificar tres grupos de tres animales (v.
ἐννεά·φωνος, ος, ον [ᾰ] à neuf voix, en parl. d’une flûte champêtre faite de neuf roseaux, Thcr. Idyl. 8, 18.
Étym. ἐ. φωνή.
ἐννεάφωνος, neunstimmig, Theocr. 8.18.
ἐννεάφωνος
ἐννεά-φωνος, ον
φωνή
= ἐννεάφθογγος, Theocr.