ἐντολικάριος
ἐντολικάριος, mandatory
ἐντολ-ικάριος, ὁ,
- mandatory, IG 14.956B15 (iv A. D.), Mitteis Chr. 78.8 (iv A. D.), etc.
jur. procurador, apoderado, representante legal designado por otra persona para representarla
ὁ ἀποσυστ[α]θεὶς ὑπὸ αὐ[τ]ῶν ἐ. ἀνὴρ τῆς Ἡρωίδος
el marido de Heroide, designado por ellos su representante ante el tribunalτο[ὺ]ς ἐντολικ[αρ]ίους τοὺς δυ[να]μένους ἀποκρίνασθαι [ὑπὲρ αὐτ]ῶν ἐν τῷ δι[καστηρίῳ
ἡ δεδανισμένη καὶ ὁ ἐ. ὁ ἀνὴρ αὐτῆς
• mandatario, delegado en un concilio CEph.(431) Act. (ACO 1.1.3, p.35 nota).