ἐξίπταμαι
ἐξίπταμαι, later form of ἐκπέτομαι, Arist. Fr. 346, LXX Pr. 7.10, Plu. Util. 2.90c, Jul. Or. 2.101a.
ἐξ·ίπταμαι (prés. Sch.-Ar. Av. 769 ; Ath. 389b ; Plut. M. 90c ; Spt. Prov. 7, 10 ; 3 sg. ao. 1 ἐξέπτατο, Eur. El. 944 ; 3 sg. ao. 2 ἐξέπτη, Hés. O. 98) s’envoler.
ἐξίπταμαι, (ἵπταμαι), ausfliegen, ἐξίπτανται οἱ νεοσσοί Schol. Ar. Av. 769 ; Ath. IX.389b ; – aor. ἐξέπτατʼ οἴκων Eur. El. 944 ; s. übrigens ἐκπέταμαι.