ἐξιλαστικός

ἐξιλ-αστικός, ή, όν, = foreg., Corn. ND 32 (v.l. -κῶς), Sch. A. Th. 268.

ἐξιλαστικός, ή, όν, zum Aussöhnen gehörig oder geschickt, εὐχή Schol. Aesch. Pers. 253 ; Sp., auch adv.