ἐξωτερικός
ἐξωτερικός, external, belonging to the outside
ἐξω-τερικός, ή, όν, opp. ἐσωτερικός,
- external, belonging to the outside, τὰ ἐ. the exterior members, such as hands and feet, Arist. GA 786a26; ἐ. ἀρχή foreign dominion, Id. Pol. 1272b19; ἐ. πράξεις external activities, ib. 1325b22; ἐ. ἀγαθά ib. 1323b25; οἱ ἐ. persons outside the Pythagorean school, Iamb. VP 32.226.
- II οἱ ἐ. λόγοι popular arguments or treatises, opp. οἱ κατὰ φιλοσοφίαν, Arist. EE 1217b22, Pol. 1278b31, Metaph. 1076a28, EN 1102a26, al.; ταῦτα -κωτέρας σκέψεως Id. Pol. 1254a33; ἐ. λόγοι, opp. ἀκροαματικοί or ἐσωτερικοί (q. v.), Gell. 20.5.2; ἐ. διάλογοι, opp. τὰ ἠθικά, τὰ φυσικὰ ὑπομνήματα, Plu. Col. 2.1115b; cf. ἐσωτερικός.
ἐξωτερικός, ή, όν :
1 du dehors, extérieur ; τὰ ἐξ. Arstt. G.A. 5, 6, 9, les organes extérieurs, les membres ||
2 du dehors, étranger, Arstt. Pol. 2, 10, 16, etc. ||
3 du dehors, public : ἐξ. πράξεις, p. opp. à οἰκεῖαι, Arstt. Pol. 7, 3, 8, les affaires publiques ; particul. t. de philos. exotérique, c. à d. exposé ou écrit pour le public, p. opp. à ἐσωτερικός, A. Gell. 20, 5 ; en parl. des ἐξ. συγγράμματα d’Aristote, p. opp. à τὰ ἠθικὰ ὑπομνήματα et à τὰ φυσικά, Clém. 68 ; οἱ ἐξωτερικοί, les novices pythagoriciens, p. opp. à οἱ ἀκροαματικοί, Cic. Att. 4, 16 ; Fin. 5, 12 ; A. Gell. 20, 5 ; Jambl. V. Pyth. 448.
Étym. ἐξώτερος.
1. extern:
2. buitenlands:
3. open voor de buitenwereld:
ἐξωτερικός, äußerlich, ausländisch, Arist. Pol. 2.10 u. öfter. Bes. τὰ ἐξωτερικά, Ggstz von ἐσωτερικά, die Schriften der Philosophie des Aristoteles, welche auf ein größeres Publikum berechnet waren, nicht das Innerste der Philosophie betrafen, Arist. Pol. 3.6 ; σκέψις 1.3 ; διάλογοι Plut. adv. Col. 14, vgl. Cic. Fin. 5.5.