ἐξώλεια
ἐξώλεια, utter destruction
ἐξώλ-εια, ἡ, (ὄλλυμι)
- utter destruction, ἐπαρώμενον ἐξώλειαν ἑαυτῷ ἐπιορκοῦντι IG 1(2).10.15, cf. Antipho 5.11, Lys. 12.10, Jusj. ap. D. 24.151; κατʼ ἐξωλείας ὀμόσαι, ἐπιορκεῖν, D. 21.119, 57.22; ὕποχον ἐξωλείας αὑτὸν ποιεῖν ib. 53.
ἐξώλεια, ας (ἡ) ruine complète, extermination : κατ’ ἐξωλείας ὀμόσαι, Dém. 553, 17, jurer sur sa tête (litt. par sa propre perte) ; ἐξώλειαν ἐπαρᾶσθαι ἑαυτῷ, Ant. 130, 34, appeler sur soi la malédiction et la ruine ; κατ’ ἐξωλείας ἐπιορκεῖν, Dém. 1305, 13, violer un serment qu’on a juré sur sa tête.
Étym. ἐξώλης.
ἐξώλεια, ἡ, das gänzliche Verderben ; κατʼ ἐξωλείας αὐτοῦ καὶ τοῦ γένους καὶ τῆς οἰκίας διομεῖται, er wird einen Eid schwören, in dem er sich u. seinem ganzen Hause Verderben anwünscht, wenn er falsch schwören sollte, Dem. 23.67 ; ἐξώλειαν ἐπαρώμενος ἑαυτῷ καὶ τῷ γένει Antipho 5.11 ; im Heliasteneide, Dem. 24.151, vgl. 59.10 ; Lys. 12.10 ; auch ἐπιορκεῖν, einen solchen Eid brechen, Dem. 57.22 ; μηδεμιᾶς ἐξωλείας ὑπόχους ἑαυτοὺς ποιεῖν, ohne solchen Eid zu leisten, ibd. 53.
ἐξώλεια, ἡ,
- utter destruction, κατʼ ἐξωλείας ὀμόσαι to swear with deadly imprecations against oneself, Dem.; ἐπαρᾶσθαι ἐξώλειαν αὑτῷ Dem. from ἐξώλης