Logeion | ἐπακουός

ἐπᾰκου-ός, όν,

attentive to, c. gen., ἀγορῆς ἐπακουὸν ἐόντα Hes. Op. 29, cf. Call. Fr. 236; cf. ἐπηκοος.

ἐπακουός, ός, όν [ᾰ] qui prête l’oreille à, qui écoute, gén. Hés. O. 29 ; Call. fr. 236.

Étym. ἐπακούω.

ἐπακουός -όν [ἐπακούω] luisterend naar, met gen.

ἐπακουός, zuhörend ; τινός, Hes. O. 29 ; Callim. frg. 236. Vgl. ἐπήκοος.

ἐπακουός ἐπᾰκουός, όν

Menu