ἐπιθυμήτειρα
ἐπιθυμήτειρα, one who desires, lover (f.)
ἐπιθῡμ-ήτειρα, ἡ, fem. of sq., Call. Dian. 237.
ἐπιθυμήτειρα, ας (ἡ) [ῡ] adj. f. qui désire volontiers, amie de, gén. Call. Dian. 237.
Étym. ἐπιθυμέω.
ἐπιθυμήτειρα, [ῡ], ἡ, fem. zu ἐπιθυμητής, Ἀμαζονίδες πολέμου ἐπ. Callim. Dian. 237.