ἐπιθυμητής
ἐπιθυμητής, one who longs for
ἐπιθῡμ-ητής, οῦ, ὁ,
- one who longs for or desires, νεωτέρων ἔργων Hdt. 7.6; [δογμάτων] And. 4.6; ἔργων Lys. 12.90; τιμῆς, σοφίας, Pl. R. 475b, etc.; φύσει πολέμου ἐ. Arist. Pol. 1253a6; κακῶν 1 Ep.Cor. 10.6; ἀλλοτρίων BGU 531 ii 22 (ii A.D.).
- 2 abs., lover, follower, X. Mem. 1.2.60.
- b one who lusts, LXX Nu. 11.34.
ἐπιθυμητής, οῦ (ὁ) [ῡ]
1 qui désire, partisan de, amateur ou ami de, Hdt. 7, 6 ; And. 29, 32 ; Plat. Rsp. 475b ; Arstt. Pol. 1, 2, 10 ||
2 disciple, Xén. Mem. 1, 2, 60.
Étym. ἐπιθυμέω.
ἐπιθυμητής, [ῡ], ὁ, der Begehrende, Wünschende ; νεωτέρων ἔργων Her. 7.6 ; Andoc. 4.6 ; σοφίας Plat. Rep. V.475b ; καὶ ἐραστής Legg. I.643e ; Liebhaber, Anhänger, Xen. Mem. 1.2.60.
ἐπιθυμητής
ἐπιθῡμητής, οῦ,
from ἐπιθυμέω
- 1one who longs for or desires a thing, c. gen., Hdt., etc.
- 2absol. a lover, Xen.