ἐρωμανέω
ἐρωμανέω, to be mad for love
ἐρωμᾰν-έω,
- to be mad for love, Opp. C. 3.368, Nonn. D. 1.136, al., AP 5.266.10 (Agath.).
ἐρωμανέω-ῶ [ᾰ] être fou d’amour, Opp. C. 3, 368 ; Anth. 5, 267.
Étym. ἐρωμανής.
ἐρωμανέω, vor Liebe rasen, rasend verliebt sein, Opp. Cyn. 3.368 ; Agath. 18 (V.267). Vgl. ἐρωτομανήν.