ἐρωτητικός
ἐρωτητικός, skilled in questioning
ἐρωτ-ητικός, ή, όν,
- skilled in questioning, Pl. Cra. 398e.
- II ἡ-κή (sc. τέχνη) the art of putting questions, Arist. SE 172a16; ἐ. λόγοι ib. 183b38; v. ἐρωτάω II.2.
ἐρωτητικός, ή, όν, habile à interroger, Plat. Crat. 398e ; ἡ ἐρωτητική, Arstt. Soph. el. 11, 9, l’art d’interroger (de façon à tirer la conclusion des réponses).
Étym. ἐρωτάω.
ἐρωτητικός, im Fragen erfahren, Plat. Crat. p. 398e, richtiger als die v.l. ἐρωτικός.