ἐφυλακτέω
ἐφυλακτέω, bark at
ἐφῠλακτέω,
- bark at, τινι Plu. Vind. 2.551c.
ἐφ·υλακτέω-ῶ [ῠ] aboyer contre, dat. Plut. M. 551c, 969f.
Étym. ἐπί, ὑ.
ἐφυλακτέω, anbellen, τινί, Plut. Sol. anim. 13.