ἔφορμος
ἔφορμος, at anchor
ἔφορμος2, attack, lying at anchor
ἔφορμ-ος (A), ον,
- at anchor, αἱ νῆες . . ἔφορμοι οὖσαι Th. 3.76 (s. v.l.); τὸ πλοῖον ἔφορμον ποιήσω Mim.Oxy. 413.194 (ii A.D.).
ἔφορμ-ος (B), ὁ,
- = ἐφόρμησις, τοὺς ἐ. ποιεῖσθαι Th. 3.6, cf. 4.27; ἐς ἔ. πλεῖν ib. 32.
ἔφ·ορμος, ος, ον, qui est à l’ancre, Thc. 3, 76.
Étym. ἐπί, ὅ.
ἔφ·ορμος, ου (ὁ) blocus, c. ἐφόρμησις, Thc. 3, 6, etc.
Étym. ἐπί, ὅ.
2. ἔφ-ορμος -ου, ὁ scheepsblokkade: τοὺς ἐφόρμους ἐπ’ ἀμφοτέροις τοῖς λιμέσιν ἐποιοῦντο zij legden een blokkade bij beide havens Thuc. 3.6.1.
ἔφορμος ¹, in der Bucht vor Anker liegend, νῆες Thuc. 3.76 ; – mit einer Bucht, einem Ankerplatze versehen, νῆσος Strab.
ἔφορμος ², ὁ, das Vorankergehen zur Blokade, Thuc. 3.6, 4.27 ; ἐς ἔφορμον πλεῖν 4.32, der φυλακή entsprechend.
ἔφορμος
ἔφ-ορμος, ον
- at anchor, Thuc.
ἔφορμος2
ἔφ-ορμος, ὁ,
= ἐφόρμησις, Thuc.