ἐφύβριστος
ἐφύβριστος, wanton, insolent
ἐφύβρ-ιστος, ον,
- wanton, insolent, Vett.Val. 71.18; τυραννίς Hdn. 2.4.2, 6.1.2; ἐφύβριστα πάσχειν Id. 2.7.3: c. dat., ἐ. ἀναστροφίῃ revelling in . ., Man. 4.312. Adv. -τως Plu. Art. 30, Hdn. 2.13.11.
- II Pass., contemptible, LXX Wi. 17.7. Adv. -τως, κατέστρεψε τὸν βίον Posidon. 7 J.
ἐφύβριστος, ος, ον :
1 insolent, Hdn 6, 1, 5 ; 2, 4, 3 ; 2, 7, 5 ||
2 ignominieux, méprisable, Spt. Sap. 17, 7 ; Clém. 1, 448, 1029 Migne ; Chrys. 1, 353 Migne.
Étym. ἐφυβρίζω.
ἐφύβριστος, beschimpft, verhöhnt, schmachvoll, τυραννίς Hdn. 6.1.5 ; ἐφύβριστα πάσχειν, Schmach erdulden, 2.7.5 u. öfter, wie a.Sp.
• Adv. ἐφυβρίστως , καὶ ὠμῶς Plut. Artax. 30.
• Adv. ἐφυβρίστως , καὶ ὠμῶς Plut. Artax. 30.