ἐφῆλιξ
ἐφῆλιξ, Dor. -ᾶλιξ, ῐκος, ὁ, ἡ,
- adolescent, νεότας AP 7.427.5 (Antip. Sid.).
ἐφ·ῆλιξ, ικος (ὁ, ἡ) [ῐκ] qui est dans l’adolescence, jeune, Anth. 7, 427.
Étym. ἐπί, ἧ.
ἐφῆλιξ, ικος, jugendlich, im kräftigen Alter, τὸ τᾶς νεότατος ἐφήλικος ἄνθος Antip. 93 (VII.427); nach Schol. Ar. Vesp. 1201 ὁ νέος ἐφῆλιξ.
ἐφῆλιξ
ἐφ-ῆλιξ, ῐκος, ὁ, ἡ,
= ἔφηβος, Anth.