ἑλληνισμός
I ref. a la cultura y relig. griegas
1 helenismo, helenidad de la fil. griega
ἐξ Ἑλληνισμοῦ μὲν αἱρέσεις τέσσαρες· Πυθαγορείων, Πλατωνικῶν, Στωϊκῶν, Ἐπικουρείων
2 op. al cristianismo paganismo
a) de la relig. de origen o influencia griegos
νενικῆσθαι τὸν Ἑλληνισμὸν ὑπὸ τοῦ Χριστιανισμοῦ
ἡ δὲ καθ' ὑμᾶς διδασκαλία τοῦ Ἑλληνισμοῦ ἄθεος πολυθεία
<ὁ> Ἑ. οὔπω πράττει κατὰ λόγον
οὐ μεταπείθετε ἀπὸ χριστιανῶν εἰς ἑλληνισμόν
• op. tb. al Ἰουδαισμός:
ὁ θεὸς ... ἀνεῖλεν Ἰουδαισμόν τε καὶ Ἑλληνισμόν
b) gener. del paganismo consistente en la idolatría y politeísmo anteriores a Cristo
Σεροὺχ ... ἀφ' οὗ ἤρξατο εἰς τοὺς ἀνθρώπους ἡ εἰδωλάτρεια τε καὶ ὁ Ἑ.
ἐρωτηθήσονται ἀπὸ τοῦ Ἀδὰμ αἱ γλῶσσαι ἐκεῖναι καὶ ὁ ἑ. καὶ οἵτινες ἐπίστευον εἰς τὰ εἴδωλα
• considerado una de las «madres» de las herejías, Epiph.Const.Haer.2.10.4.
3 imitación de lo griego, helenización
ἀκμή τις Ἑλληνισμοῦ καὶ πρόσβασις ἀλλοφυλισμοῦ
cierta culminación de la helenización e introducción del extranjerismo
II ref. la lengua
1 uso del griego, empleo de la lengua griega
ὡς οἱ βάρβαροι οἱ εἰσαγόμενοι εἰς τὸν ἑλληνισμόν, οὐκ ἰσχύοντες ἀρτιστομεῖν
τὸ βαρβαρίζειν μετήνεγκαν εἰς τὰς περὶ ἑλληνισμοῦ τέχνας
• dif. del
Ἀττικισμός
2 corrección en el uso del griego
παρ' ᾧ (Homero) τὰ τοῦ Ἑλληνισμοῦ ἠκρίβωται
(παράδοσις) κατὰ τὸν ἑλληνισμόν
οἷς Ἑλληνισμοῦ τε καὶ χάριτος ἔμελε
de unos libros del propio Sinesioἀρεταὶ δὲ λόγου εἰσὶ πέντε· Ἑ., σαφήνεια, συντομία, πρέπον, κατασκευή
• establecida por tradición
γενομένη ἐν Ἑλληνισμοῦ παραδοχῇ
ἔνιοι μὲν λέγουσιν ἑλληνισμὸν εἶναι τὸν ποιητήν, ἔνιοι δὲ τὴν κοινὴν διάλεκτον, ἥτις ἐγένετο συνελθόντων τῶν Ἑλλήνων εἰς Ἴλιον, ἄλλοι δὲ τὴν ἐτυμολογίαν
• indif. a la diferencia dialectal
ἐ. ... τὸ πάσαις ταῖς διάλεκτοις ὀρθῶς χρῆσθαι
•
Περὶ Ἑλληνισμοῦ
tít. de varias obras sobre corrección léxica, de Filoxeno
3 empleo de la lengua griega común o κοινή
op. Ἀττικός
4 griego, lengua griega
μεταλαμβάνοντες εἰς Ἑλληνισμὸν τὰ Ἑβραίων