Logeion | ἔμβρεφος

ἔμβρεφος, ον,

1 que lleva una criatura en el seno, encinta, embarazada κεῖμαι δ' ἐν τύνβοις ἔ. οὖσα LW 116 (Teos).

2 sent. dud., quizá infantil, niño del dios Eros βελεηφόρος, ἔ. AP 14.111.

ἔμ·βρεφος, ος, ον, qui a l’âge d’un petit enfant, Anth. 14, 111.

Étym. ἐν, βρέφος.

ἔμβρεφος, im Kindesalter, Anth. Pal. XIV.111.

ἔμβρεφος ἔμ-βρεφος, ον ἐν

Menu