Ἐπιδαυρόθεν
Ἐπιδαυρόθεν, adv. d’Épidaure, Pd. N. 3, 84 ; Philstr. V. Ap. 4, 18, p. 155.
Étym. Ἐπίδαυρος, -θεν.
Ἐπῐδαυρόθεν = Ἐπιδαύρου. τίν γε μὲν Νεμέας Ἐπιδαυρόθεν τʼ ἄπο καὶ Μεγάρων δέδορκεν φάος (τίθεται δʼ ἐν Ἐπιδαύρῳ ἀγὼν Ἀσκληπιῷ. Σ.) N. 3.84