Ἐφιάλτης
Ἐφιάλτης, Ephialtes
Ἐφι·άλτης, ου (ὁ) Ephialtès :
1 Mélien qui trahit les Grecs aux Thermopyles, Hdt. 7, 213, etc. ; au plur. Ἐφιάλται, Plut. Per. 16, des hommes comme Éphialtès ||
2 autres, Il. 5, 385 ; Plat. Conv. 190b, etc. ||
➳ Voc. Ἐφιάλτα, Pd. P. 4, 158. Ion. Ἐπιάλτης, Hdt. l. c. etc.
Ἐφιάλτης
- (κρατερός, τηλεκλειτός).
- Son of Poseidon (nominally of Aloeus) and Iphimedeia.
- See Ὦτος-1.
Ἐφιάλτης : Ephialtes, the giant, son of Alōeus, and brother of Otus, Il. 5.385, Od. 11.308.