ἐφίμερος

ἐφίμερος [ῑ], ον,

• desired, delightful, φιλότης Hes. Sc. 15, Th. 132; χῶρος Archil. 21; ὕμνος Thgn. 993, Theoc. 1.61; φάτις A. Ch. 840; ἡ τέκνων ὄψις ἐ. προσλεύσσειν ἐμοί S. OT 1375; τὴν ἐ. κόμην Anaxil. 38; ἐ. ἀνδράσιν ἄγρη Opp. H. 4.110.

ἐφίμερος, erwünscht, ersehnt, anmutig ; φιλότης Hes. Sc. 15, Th. 132 ; καλὸς χῶρος Archil. frg. 3 ; φάτις Aesch. Ch. 827 ; ἡ τέκνων δῆτʼ ὄψις ἦν ἐφίμερος Soph. O.R. 1375 ; ἔρωτες Antimach. (IX.321); a. sp.D.

ἐφίμερος ἐφ-ί_μερος, ον

• longed for, desired, charming, Hes., Aesch.; c. inf., ἐφ. προσλεύσσειν Soph.