ἠλασκάζω

ἠλασκάζω,

• lengthd. form of ἠλάσκω, ὑπὸ πτόλιν ἠλασκάζων Il. 18.281: c. acc. loci, h.Ap. 142 codd.
• • II shun, flee from, c. acc., ἐμὸν μένος ἠλασκάζει Od. 9.457 (v.l. ἠλυσκάζει).

ἠλασκάζω, = ἠλάσκω, von Menschen, Il. 18.281 H.h. Apoll. 142, Schol. πλανώμενος. – Od. 9.457 ἐμὸν μένος ἠλασκάζει, er weicht meinem Zorne durch Entfliehen aus, meidet ihn, Schol. ἐκκλίνει ; vgl. ἀλυσκάζω u. Nitzsch zur Stelle, der richtig Passows Vermutung, daß vielleicht ἠλυσκάζει zu schreiben sei, zurückweist.

ἠλασκάζω

[cf. ἠλάσκω.]

• • 1

    To wander aimlessly about Il. 18.281.

  • 2

    To go about or skulk in order to avoid (danger): ὅππῃ ἐμὸν μένος ἠλασκάζει Od. 9.457.

ἠλασκάζω (ἠλάσκω): wander about; trans., ἐμὸν μένος, ‘try to escape’ by dodging, Od. 9.457.

ἠλασκάζω,

• • Ilengthd. form of ἠλάσκω, Il.
  • IIc. acc. to flee from, shun, Od.