ἠπύτα

ἠπύτᾰ [ῠ], ὁ, Ep. for ἠπύτης (which is not found), (ἠπύω)

• calling, crying, ἠπύτα κῆρυξ the loud-voiced herald, Il. 7.384; ἠ. σῦριγξ the shrill pipe, Q.S. 6.170; πόντος Opp. C. 2.136.

ἠπύτα, ὁ, ep. für (das wohl nicht vorkommende) ἠπύτης, der Rufer ; κῆρυξ, der lautrufende Herold, Il. 7.384 ; Τρίτων, p. bei Ael. H.A. 13.21 ; πόντος, laut tosend, Opp. Cyn. 2.136 ; σῦριγξ, Qu.Sm. 6.170. Von ἠπύω.

ἠπύτα

(ᾰ) [ἠπύω. Prob. orig. a voc. turned into a nom.].

Loud-voiced: κῆρυξ Il. 7.384.

ἠπύτα (for ἠπύτης, ἠπύω): loudcalling, loud-voiced, Il. 7.384†.

ἠπύτα ἠπύω

• calling, crying, ἠπύτα κῆρυξ the loud-voiced herald, Il. from ἠπύω