ἠπύω
ἠπύω, to call to, call on, call
ἠπύω, Dor. and Arc. ἀπύω [ᾱ], IG 5(2).6.3 (Tegea, iv B.C.), and Trag. (who use the Verb only in lyr., exc. aor. 1 ἤπῡσα E. Rh. 776): [ῠ in pres., exc. in Mosch. (v. infr.); ῡ in fut. and aor.]:—
- call to, c. acc., ὅθι ποιμένα ποιμὴν ἠπύει Od. 10.83, cf. 9.399; ἀλλά με Πυθὼ . . ἀπύει Pi. P. 10.4; invoke, ἄπυεν Εὐτρίαιναν Id. O. 1.72, cf. P. 5.104; ἰαλέμῳ τοὺς θανόντας ἀπύεις E. Tr. 1304: c. dupl. acc., τί με τόδε χρέος ἀπύεις; why callest thou on me for this? Id. Or. 1253: c. dat. pers., ἤπυσα δʼ αὐτοῖς μὴ πελάζεσθαι called to them not . ., Id. Rh. 776.
- 2 abs., of the wind, roar, οὔτʼ ἄνεμος τόσσον περὶ δρυσὶν ὑψικόμοισι ἠπύει Il. 14.399; of the lyre, sound, ἐν δέ τε φόρμιγξ ἠπύει Od. 17.271; sing, Λυδίοις ἀπύων ἐν αὐλοῖς Pi. O. 5.19: c. acc. cogn., μέλος ἠπύοντες Mosch. 2.124.
- 3 utter, speak, πατρὸς ὄνομʼ ἀπύεις A. Pr. 593; τί ποτʼ ἀπύσω; E. Hec. 154; ἀπύσατʼ ἀντίφωνʼ ἐμῶν στεναγμάτων Id. Supp. 800; πρὸ σοῦ γὰρ ἀπύω (Com. for ὑλακτῶ) Ar. Eq. 1023.
- 4 folld. by an interrog., τίς ἂν ἀπύοι εἰ . . ; would tell whether . . ? S. Aj. 887; ἀπύσει τίς ὅδε . . ; E. Ba. 984 (nisi leg. ἀπύσει· τίς . . ;).
- II Med., summon, prosecute, ἀπυέσθω ὁ ἀδικήμενος τὸν ἀδικέντα IG l.c.
ἠπύω [ῠ prés. et impf., ῡ fut. et ao.]
I tr.
1 appeler à haute voix : τινά, Od. 9, 399 ; 10, 83 ; Pd. P. 10, 5 ; τινά τι ἀπ. (dor.) Eur. Or. 1253, appeler qqn pour qqe ch. ; particul. invoquer : τινά, Pd. O. 1, 116 ; Eschl. Sept. 144, qqn ||
2 dire à haute voix : τι, Eschl. Pr. 593 ; Eur. Hec. 155, qqe ch. ; τινί avec μή et l’inf. Eur. Rhes. 776, dire à qqn de ne pas, etc. ; particul. chanter, Pd. O. 5, 45 ; Mosch. 2, 120 ||
II intr. résonner, retentir, en parl. du vent, Il. 14, 399 ; de la lyre, Od. 17, 271 ||
➳ Formes épq. en ἠπ- : prés. ind. ἠπύω, Il. 14, 399 ; Od. 10, 83 ; dor. ἀπύω [ᾱ] Pd. P. 2, 19 ; Eschl. Pr. 593, Pers. 124 ; Ar. Eq. 1023 ; opt. 3 sg. ἀπύοι, Soph. Aj. 837 ; part. ἠπύων, Mosch. 2, 124 ; dor. ἀπύων, Pd. O. 5, 19. Impf. ἤπυον, Od. 9, 399 ; impf. dor. ἄπυον [ᾱ] Pd. O. 1, 72 ; Eschl. Sept. 206 ; Anth. 9, 99. Fut. dor. ἀπύσω [ῠ] Eur. Bacch. 984, Ao. ἤπυσα, Eur. Rhes. 776 ; sbj. ἠπύσω, Orph. Arg. 61. [ῡ] dans ἠπύοντες, Mosch. 2, 124.
Étym. Étymol. inconnue.
1. met acc. luid roepen, aanroepen:
2. intrans. luid klinken:
ἠπύω, (vgl. ἔπος), dor. ἀπύω (was zu vgl.), laut rufen, anrufen, hervorrufen, μεγάλα τινά Od. 9.399 ; vgl. 10.83 ; übh. einen lauten Ton von sich geben, rauschen, saufen u. dgl., vom Winde Il. 14.399, von der Phorminx Od. 17.271 ; sp.D.
[ῡ bei Mosch. 2.120 u. im fut. immer lang.]
[ῡ bei Mosch. 2.120 u. im fut. immer lang.]
ἠπύω
(ἐπ-.)
- 1
To call to (a person): κύκλωπας Od. 9.399. Cf. Od. 10.83.
- 2
Of the wind, to roar Il. 14.399.
Of the lyre, to sound Od. 17.271.
- 1
ἠπύω : call afar, hail, τινά, Od. 9.399, Od. 10.83; ‘resound,’ ‘pipe,’ of the lyre, and wind, Od. 17.271, Il. 14.399.
ἠπύω
εἰπεῖν?
- 1to call to, call on, call, Od., Aesch., etc.:—c. dupl. acc., τί με τόδε χρέος ἀπύεις; why callest thou on me for this? Eur.
- 2absol. to call out, shout, Od.; of the wind, to roar, Il.; of the lyre, to sound, Od.
- 3to utter, speak, πατρὸς ὄνομʼ ἀπύεις Aesch.; τί ποτʼ ἀπύσω; Eur.