ἠῷος

ἠῷος, ῴα, ῷον,

• = ἠοῖος, at break of day, with Verbs, ἠ. γεγονώς h.Merc. 17; [τέττιξ] ἠ. χέει αὐδήν Hes. Sc. 396, cf. Op. 548; ἠῷοι ἔμελλον . . θυμὸν ἀμύξειν Call. Aet. 3.1.10 [Fr. 75.10 Pf.]; ἠ. ἀλέκτωρ κηρύσσων AP 5.2 (Antip. Thess.): without Verbs, ἠ. ὕπνος ib. 7.726 (Leon.); ἀστήρ A.R. 1.1274.
• • • 2 eastern, Πέρσης ἀνὴρ ἐπάγων . . τὸν ἠῷον στρατόν Hdt. 7.157; εἰς ἅλα . . ἠῴην A.R. 2.745.

ἠῷος, (vgl. ἠοῖος u. das att. ἑῷος), zum Morgen gehörig, morgendlich, früh ; H.h. Merc. 17 ; Hes. Sc. 396 u. sp.D., ἀλέκτωρ Antip.Thess. 5 (V.3); ἀστήρ, der Morgenstern, Ap.Rh. 1.1273. – Gegen Morgen gelegen, ἅλς Ap.Rh. 2.745 ; στρατός, des Morgenlandes, Her. 7.157.

ἠῷος = ἠοῖος

• • • 1at morn, at break of day, Hhymn., Hes.
    • 2from the east, eastern, Hdt. from ἠώς