ἡλίτης

ἡλίτης [ῑ], ου, ὁ, (ἥλιος)

• = ἡλιοειδής, λίθος Dam. Isid. 233; helitis (leg. -es) lapis, Procl. de sacrificio et magia 91 (Kroll Analecta Gr., Greifsw. 1901p.8).